ΑΒ στη διατροφή & την υγεία

ΑΠΑΝΤΩΝΤΑΣ ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Εδώ θα βρείτε κάποιες απαντήσεις μου σε δικές σας μικρές απορίες. Θα προσπαθήσω να κρατήσω μακριά τους πολύπλοκους επιστημονικούς όρους και να πω τα πράγματα όσο πιο απλά γίνεται, για να είναι κατανοητά από όλους.

Αν πάλι έχετε μια διαφορετική απορία, απλά ρωτήστε με και θα είναι χαρά μου να σας απαντήσω το συντομότερο δυνατό. Στείλτε μου τις απορίες σας εδώ: e-mail: liavalasiadou@hotmail.com


Εμφιαλωμένο ή νερό από τη βρύση;


Να μια ωραία ερώτηση, που φέρνει σε αντίθεση το ‘’πολιτικά ορθό’’ με την πραγματικότητα. Το εμφιαλωμένο νερό δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι απαλλαγμένο από μικροοργανισμούς. Μην ξεχνάτε ότι πριν μερικά χρόνια, όταν έγινε έλεγχος στα εμφιαλωμένα νερά, οι περισσότερες εταιρίες βρέθηκαν ακατάλληλες και τα προϊόντα τους επιμολυσμένα με βλαβερούς μικροοργανισμούς. Επίσης, ας κρατήσουμε στο βάθος του μυαλού μας ότι οι έλεγχοι στην Ελλάδα δεν είναι και πολύ τακτικοί. Φυσικά, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι όλα τα εμφιαλωμένα νερά είναι επιμολυσμένα και ακατάλληλα. Τα υδραγωγεία των πόλεων υφίστανται τακτικά χλωρίωση, μια διαδικασία που καταστρέφει τους παθογόνους για τον άνθρωπο μικροοργανισμούς, αλλά όχι όλους τους μικροοργανισμούς. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσω ότι, παρά το τι πιστεύει ο κόσμος, δεν είναι όλοι οι μικροοργανισμοί βλαβεροί. Μερικοί μάλιστα είναι και ιδιαιτέρως ωφέλιμοι.

Ο ανθρώπινος οργανισμός, όταν έρχεται σε επαφή με έναν μικροοργανισμό, ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό του σύστημα και παράγει τα κατάλληλα αντισώματα για να τον καταπολεμήσει. Δεν αρρωσταίνουμε ή γινόμαστε καλά, όταν ο αριθμός των αντισωμάτων είναι ικανός να αντιμετωπίσει τον αριθμό των μικροοργανισμών. Έτσι, μια μικρή έκθεση σε έναν μικροοργανισμό δεν θα μας αρρωστήσει, αλλά θα κρατήσει το ανοσοποιητικό μας σύστημα ενεργό και τα αντισώματα σε κυκλοφορία και τελικά θα μας κάνει πιο δυνατούς, πιο ετοιμοπόλεμους και πιο ανθεκτικούς στις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης, όπου οι μικροοργανισμοί υπάρχουν απλά παντού.

Για αυτούς λοιπόν τους λόγους, ενώ η ‘’πολιτικά ορθή’’ και εύκολη απάντηση θα ήταν ‘’ναι στο εμφιαλωμένο νερό’’, θα πρότεινα το νερό της βρύσης σαν μια μακροπρόθεσμα καλύτερη επιλογή. Αυτό βέβαια ισχύει για τις πόλεις και τις περιοχές που έχουν οργανωμένο υδραγωγείο και που το νερό τους έχει ελεγχθεί και έχει κριθεί κατάλληλο προς πόση. Το διευκρινίζω, γιατί υπάρχουν περιοχές (συνήθως κάποια χωριά και οικισμοί) που το νερό είναι επιμολυσμένο με αρσενικό ή άλλες βλαβερές για τον άνθρωπο ουσίες, πράγμα που δεν διορθώνεται με τη χλωρίωση. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις το εμφιαλωμένο νερό είναι η μόνη λογική λύση.

Τσίχλα χωρίς ζάχαρη. Μπορώ;



Εξαρτάται. Αν μιλάμε για τη μάσηση μιας τσίχλας χωρίς ζάχαρη για 2-3 λεπτά με σκοπό την ανανέωση της αναπνοής, ναι, φυσικά μπορούμε. Αν όμως μιλάμε για την προσφιλή συνήθεια πολλών να μασούν τσίχλα όλη την ημέρα, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι φτιαγμένος, έτσι ώστε να ξεκινάει τη διαδικασία της πέψης όταν αυξάνεται η συγκέντρωση σάλιου στο στομάχι.

Με την παρατεταμένη μάσηση της τσίχλας, καταπίνουμε πολύ σάλιο, χωρίς όμως να έχουμε καταναλώσει τροφή.

Έτσι, ξεκινάει η διαδικασία της πέψης (δηλ. έκχυση στομαχικών υγρών, τα οποία είναι πολύ όξινα) σε ένα άδειο στομάχι. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, βραχυπρόθεσμα, ένα πολύ έντονο αίσθημα πείνας (παρότι πολλοί νομίζουν ότι με την τσίχλα πεινάνε λιγότερο, λόγω της χρήσης των σιαγόνων) και μακροπρόθεσμα την ταλαιπωρία του στομάχου, μια και τα εσωτερικά του τοιχώματα βρίσκονται συνεχώς εκτεθειμένα σ’ ένα όξινο περιβάλλον.

Γι’ αυτούς λοιπόν τους λόγους, η χρήση της τσίχλας χωρίς ζάχαρη καλό είναι να είναι μετρημένη.